− 
 − 

ЗАКОН РЭСПУБЛІКІ БЕЛАРУСЬ

29 лістапада 2013 г. № 77-З

Аб ратыфікацыі Пагаднення паміж Урадам Рэспублікі Беларусь і Урадам Рэспублікі Інданезія аб пазбяганні двайнога падаткаабкладання і папярэджанні ўхілення ад выплаты падаткаў у дачыненні да падаткаў на даходы

Прыняты Палатай прадстаўнікоў 24 кастрычніка 2013 года
Адобраны Саветам Рэспублікі 15 лістапада 2013 года

Ратыфікаваць Пагадненне паміж Урадам Рэспублікі Беларусь i Урадам Рэспублікі Інданезія аб пазбяганні двайнога падаткаабкладання i папярэджанні ўхілення ад выплаты падаткаў у дачыненні да падаткаў на даходы, падпісанае ў г. Джакарце 19 сакавіка 2013 года.

 

Прэзiдэнт Рэспублiкi Беларусь

А.Лукашэнка

ПАГАДНЕННЕ
паміж Урадам Рэспублікі Беларусь і Урадам Рэспублікі Інданезія аб пазбяганні двайнога падаткаабкладання і папярэджанні ўхілення ад выплаты падаткаў у дачыненні да падаткаў на даходы

Урад Рэспублікі Беларусь і Урад Рэспублікі Інданезія,

жадаючы заключыць Пагадненне аб пазбяганні двайнога падаткаабкладання і папярэджанні ўхілення ад выплаты падаткаў у дачыненні да падаткаў на даходы,

пагадзіліся аб наступным:

Артыкул 1
Асобы, да якіх прымяняецца Пагадненне

Дадзенае Пагадненне прымяняецца да асоб, якія з’яўляюцца рэзідэнтамі адной або абедзвюх Дагаворных Дзяржаў.

Артыкул 2
Падаткі, на якія распаўсюджваецца Пагадненне

1. Дадзенае Пагадненне прымяняецца да падаткаў на даходы, якія збіраюцца ад імя Дагаворнай Дзяржавы, незалежна ад спосабу іх збірання.

2. Падаткамі на даходы лічацца ўсе падаткі, якія збіраюцца з агульнай сумы даходаў або з элементаў даходу, уключаючы падаткі з даходаў ад адчужэння маёмасці.

3. Існуючымі падаткамі, на якія распаўсюджваецца дадзенае Пагадненне, з’яўляюцца:

у Беларусі:

(i) падатак на даходы;

(ii) падатак на прыбытак;

(iii) падаходны падатак з фізічных асоб;

(iv) падатак на нерухомасць (далей – «беларускія падаткі»);

у Інданезіі:

падатак на даходы, які збіраецца ў адпаведнасці Законам № 7 «Аб падатку на даходы» ад 1983 года са змяненнямі (далей – «інданезійскі падатак»).

4. Дадзенае Пагадненне распаўсюджваецца таксама на любыя ідэнтычныя або па сутнасці аналагічныя падаткі, якія збіраюцца пасля даты падпісання дадзенага Пагаднення дадаткова да падаткаў, што названы ў пункце 3, або замест іх. Кампетэнтныя органы Дагаворных Дзяржаў паведамляюць адзін аднаму аб любых істотных змяненнях, унесеных у іх падатковае заканадаўства.

Артыкул 3
Агульныя азначэнні

1. Для мэт дадзенага Пагаднення, калі з кантэксту не вынікае іншае:

а)

тэрмін «Беларусь» абазначае Рэспубліку Беларусь і пры выкарыстанні ў геаграфічным сэнсе – тэрыторыю, якая знаходзіцца пад суверэнітэтам Рэспублікі Беларусь і якая ў адпаведнасці з заканадаўствам Беларусі і міжнародным правам знаходзіцца пад юрысдыкцыяй Рэспублікі Беларусь;

тэрмін «Інданезія» абазначае тэрыторыю Рэспублікі Інданезія і пры выкарыстанні ў геаграфічным сэнсе – сухапутную тэрыторыю, тэрытарыяльнае мора, архіпелажныя воды, унутраныя воды, уключаючы марское дно, нетры пад імі, паветраную прастору над такімі тэрыторыямі, а таксама за межамі тэрытарыяльнага мора, у дачыненні да якіх Рэспубліка Інданезія ажыццяўляе суверэнітэт, суверэнныя правы ці юрысдыкцыю ў адпаведнасці з яе заканадаўствам і міжнародным правам, у прыватнасці згодна з Канвенцыяй Арганізацыі Аб’яднаных Нацый па марскім праве 1982 года;

b) тэрміны «адна Дагаворная Дзяржава» і «другая Дагаворная Дзяржава» абазначаюць у залежнасці ад кантэксту Рэспубліку Беларусь або Рэспубліку Інданезія;

c) тэрмін «асоба» ўключае фізічную асобу, кампанію і любое іншае аб’яднанне асоб;

d) тэрмін «кампанія» абазначае любую юрыдычную асобу або любую арганізацыю, якая разглядаецца ў якасці юрыдычнай асобы для мэт падаткаабкладання;

e) тэрміны «прадпрыемства адной Дагаворнай Дзяржавы» і «прадпрыемства другой Дагаворнай Дзяржавы» абазначаюць адпаведна прадпрыемства, якім кіруе рэзідэнт адной Дагаворнай Дзяржавы, і прадпрыемства, якім кіруе рэзідэнт другой Дагаворнай Дзяржавы;

f) тэрмін «міжнародная перавозка» абазначае любую перавозку марскім або паветраным суднам, якое эксплуатуецца прадпрыемствам адной Дагаворнай Дзяржавы, за выключэннем выпадкаў, калі марское або паветранае судна эксплуатуецца выключна паміж пунктамі ў другой Дагаворнай Дзяржаве;

g) тэрмін «нацыянальная асоба» абазначае:

(i) любую фізічную асобу, якая мае грамадзянства Дагаворнай Дзяржавы;

(ii) любую юрыдычную асобу, таварыства або асацыяцыю, якія атрымліваюць свой статус як такі па заканадаўству, якое дзейнічае ў Дагаворнай Дзяржаве;

h) тэрмін «кампетэнтны орган» абазначае:

у Беларусі – Міністэрства па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь або яго паўнамоцнага прадстаўніка;

у Інданезіі – Міністра фінансаў або яго паўнамоцнага прадстаўніка.

2. Што датычыцца прымянення дадзенага Пагаднення Дагаворнай Дзяржавай, то любы тэрмін, не вызначаны ў ім, мае, калі з кантэксту не вынікае іншае, тое значэнне, якое ён мае па заканадаўству гэтай Дзяржавы ў прымяненні да падаткаў, на якія распаўсюджваецца дадзенае Пагадненне.

Артыкул 4
Рэзідэнт

1. Для мэт дадзенага Пагаднення тэрмін «рэзідэнт адной Дагаворнай Дзяржавы» абазначае любую асобу, якая па заканадаўству гэтай Дзяржавы падлягае падаткаабкладанню ў ёй на падставе месцажыхарства, месца рэгістрацыі, пастаяннага месцазнаходжання або любой іншай аналагічнай адзнакі, аднак гэты тэрмін не распаўсюджваецца на асобу, якая падлягае падаткаабкладанню ў гэтай Дзяржаве толькі ў адносінах да даходаў з крыніц у гэтай Дзяржаве.

2. Калі ў адпаведнасці з палажэннямі пункта 1 фізічная асоба з’яўляецца рэзідэнтам абедзвюх Дагаворных Дзяржаў, яе становішча вызначаецца наступным чынам:

a) яна лічыцца рэзідэнтам той Дагаворнай Дзяржавы, у якой яна мае пастаяннае жыллё; калі яна мае пастаяннае жыллё ў абедзвюх Дагаворных Дзяржавах, яна лічыцца рэзідэнтам той Дзяржавы, у якой яна мае больш цесныя асабістыя і эканамічныя сувязі (цэнтр жыццёвых інтарэсаў);

b) калі Дагаворная Дзяржава, у якой знаходзіцца цэнтр яе жыццёвых інтарэсаў, не можа быць вызначана або калі яна не мае пастаяннага жылля ні ў адной з Дзяржаў, яна лічыцца рэзідэнтам той Дзяржавы, у якой яна звычайна пражывае;

c) калі яна звычайна пражывае ў абедзвюх Дагаворных Дзяржавах або калі яна звычайна не пражывае ні ў адной з іх, яна лічыцца рэзідэнтам той Дагаворнай Дзяржавы, грамадзянінам якой яна з’яўляецца;

d) калі яна не з’яўляецца грамадзянінам ні адной з Дагаворных Дзяржаў, кампетэнтныя органы Дагаворных Дзяржаў вырашаюць пытанне па ўзаемнай згодзе.

3. Калі ў адпаведнасці з палажэннямі пункта 1 асоба, якая не з’яўляецца фізічнай асобай, з’яўляецца рэзідэнтам абедзвюх Дагаворных Дзяржаў, кампетэнтныя органы Дагаворных Дзяржаў вырашаюць пытанне па ўзаемнай згодзе.

Артыкул 5
Пастаяннае прадстаўніцтва

1. Для мэт дадзенага Пагаднення тэрмін «пастаяннае прадстаўніцтва» абазначае пастаяннае месца дзейнасці, праз якое поўнасцю або часткова ажыццяўляецца прадпрымальніцкая дзейнасць прадпрыемства.

2. Тэрмін «пастаяннае прадстаўніцтва» ўключае, у прыватнасці:

a) месца кіравання;

b) аддзяленне;

c) кантору;

d) фабрыку;

e) майстэрню;

f) склад або памяшканне, якое выкарыстоўваецца для збыту тавараў або вырабаў;

g) ферму або плантацыю;

h) руднік, нафтавую або газавую свідравіну, кар’ер або любое іншае месца здабычы або разведкі прыродных рэсурсаў, буравую вышку або рабочае судна, якое выкарыстоўваецца для разведкі або эксплуатацыі прыродных рэсурсаў.

3. Будаўнічая пляцоўка, будаўнічы, мантажны або зборачны аб’ект або звязаная з імі наглядная дзейнасць з’яўляюцца пастаянным прадстаўніцтвам, калі яны існуюць больш за 6 месяцаў.

4. Нягледзячы на папярэднія палажэнні гэтага артыкула, тэрмін «пастаяннае прадстаўніцтва» не разглядаецца як той, які ўключае:

а) выкарыстанне збудаванняў выключна для мэт захоўвання, дэманстрацыі або пастаўкі тавараў або вырабаў, якія належаць прадпрыемству;

b) утрыманне запасаў тавараў або вырабаў, якія належаць прадпрыемству, выключна ў мэтах захоўвання, дэманстрацыі або пастаўкі;

c) утрыманне запасаў тавараў або вырабаў, якія належаць прадпрыемству, выключна для мэт перапрацоўкі іншым прадпрыемствам;

d) утрыманне пастаяннага месца дзейнасці выключна для мэт закупкі тавараў або вырабаў або для збору інфармацыі для прадпрыемства;

e) утрыманне пастаяннага месца дзейнасці выключна для мэт ажыццяўлення для прадпрыемства любой іншай дзейнасці падрыхтоўчага або дапаможнага характару;

f) утрыманне пастаяннага месца дзейнасці выключна для любога спалучэння відаў дзейнасці, названых у падпунктах «а»–«е», пры ўмове, што такая дзейнасць у цэлым пастаяннага месца дзейнасці, якая вынікае з гэтага спалучэння, мае падрыхтоўчы або дапаможны характар.

5. Нягледзячы на палажэнні пунктаў 1 і 2, калі асоба, іншая, чым агент з незалежным статусам, да якой прымяняецца пункт 6, дзейнічае ў адной Дагаворнай Дзяржаве ад імя прадпрыемства другой Дагаворнай Дзяржавы, то лічыцца, што гэта прадпрыемства мае пастаяннае прадстаўніцтва ў першай названай Дзяржаве ў адносінах да любой дзейнасці, якую гэта асоба ажыццяўляе для прадпрыемства, калі такая асоба:

а) мае і звычайна выкарыстоўвае ў гэтай Дзяржаве паўнамоцтвы заключаць кантракты ад імя гэтага прадпрыемства, калі толькі дзейнасць такой асобы не абмежавана той, якая названа ў пункце 4 і якая, калі яна ажыццяўляецца праз пастаяннае месца дзейнасці, не робіць гэта пастаяннае месца дзейнасці пастаянным прадстаўніцтвам згодна з палажэннямі гэтага пункта; або

b) не валодае такімі паўнамоцтвамі, але звычайна ўтрымлівае ў першай упамянутай Дзяржаве запас тавараў або вырабаў, з якога яна рэгулярна адгружае тавары або вырабы ад імя прадпрыемства.

6. Прадпрыемства адной Дагаворнай Дзяржавы не разглядаецца як тое, якое мае пастаяннае прадстаўніцтва ў другой Дагаворнай Дзяржаве, толькі на той падставе, што яно ажыццяўляе прадпрымальніцкую дзейнасць у гэтай другой Дзяржаве праз брокера, камісіянера або любога іншага агента з незалежным статусам пры ўмове, што гэтыя асобы дзейнічаюць у рамках сваёй звычайнай прафесійнай дзейнасці. Аднак калі дзейнасць такога агента поўнасцю праводзіцца ад імя гэтага прадпрыемства, ён не разглядаецца ў якасці агента з незалежным статусам у рамках дадзенага пункта.

7. Той факт, што кампанія, якая з’яўляецца рэзідэнтам адной Дагаворнай Дзяржавы, кантралюе або кантралюецца кампаніяй, якая з’яўляецца рэзідэнтам другой Дагаворнай Дзяржавы або якая ажыццяўляе прадпрымальніцкую дзейнасць у гэтай другой Дзяржаве (праз пастаяннае прадстаўніцтва або іншым чынам), сам па сабе не пераўтварае адну з гэтых кампаній у пастаяннае прадстаўніцтва другой.

Артыкул 6
Даходы ад нерухомай маёмасці

1. Даходы, якія атрымлівае рэзідэнт адной Дагаворнай Дзяржавы ад нерухомай маёмасці (уключаючы даход ад сельскай або лясной гаспадаркі), якая знаходзіцца ў другой Дагаворнай Дзяржаве, могуць абкладацца падаткам у гэтай другой Дзяржаве.

2. Тэрмін «нерухомая маёмасць» мае тое значэнне, якое ён мае па заканадаўству Дагаворнай Дзяржавы, у якой знаходзіцца гэта маёмасць; марскія і паветраныя судны не разглядаюцца ў якасці нерухомай маёмасці.

3. Палажэнні пункта 1 прымяняюцца таксама да даходаў, якія атрымліваюцца ад прамога выкарыстання, здачы ў арэнду або выкарыстання нерухомай маёмасці ў любой іншай форме.

4. Палажэнні пунктаў 1 і 3 прымяняюцца таксама да даходаў ад нерухомай маёмасці прадпрыемстваў і да даходаў ад нерухомай маёмасці, якая выкарыстоўваецца для аказання незалежных асабістых паслуг.

Артыкул 7
Прыбытак ад прадпрымальніцкай дзейнасці

1. Прыбытак прадпрыемства адной Дагаворнай Дзяржавы абкладаецца падаткам толькі ў гэтай Дзяржаве, калі толькі гэта прадпрыемства не ажыццяўляе прадпрымальніцкую дзейнасць у другой Дагаворнай Дзяржаве праз размешчанае там пастаяннае прадстаўніцтва. Калі прадпрыемства ажыццяўляе прадпрымальніцкую дзейнасць, як адзначана вышэй, прыбытак гэтага прадпрыемства можа абкладацца падаткам у другой Дзяржаве, але толькі ў той частцы, якая адносіцца да гэтага пастаяннага прадстаўніцтва.

2. З улікам палажэнняў пункта 3, калі прадпрыемства адной Дагаворнай Дзяржавы ажыццяўляе прадпрымальніцкую дзейнасць у другой Дагаворнай Дзяржаве праз размешчанае там пастаяннае прадстаўніцтва, то ў кожнай Дагаворнай Дзяржаве гэтаму пастаяннаму прадстаўніцтву залічваецца прыбытак, які яно магло б атрымаць у выпадку, калі б яно было адасобленым і самастойным прадпрыемствам, што занята такой жа або аналагічнай дзейнасцю ў такіх жа або аналагічных умовах і дзейнічае цалкам незалежна ад прадпрыемства, пастаянным прадстаўніцтвам якога яно з’яўляецца.

3. Пры вызначэнні прыбытку пастаяннага прадстаўніцтва дапускаецца вылік расходаў, панесеных для мэт прадпрымальніцкай дзейнасці пастаяннага прадстаўніцтва, уключаючы расходы па кіраўніцтву і агульнаадміністрацыйныя расходы, што нанесены як у Дзяржаве, дзе размешчана пастаяннае прадстаўніцтва, так і за яе межамі. Аднак такі вылік не дапускаецца ў адносінах да сум, калі такія маюцца, якія выплачаны (іншым чынам, чым шляхам пакрыцця фактычных расходаў) пастаянным прадстаўніцтвам галаўному офісу прадпрыемства або любому іншаму з яго офісаў у выглядзе роялці, плацяжоў за тэхнічныя паслугі або іншых падобных выплат за выкарыстанне патэнтаў або іншых правоў, або ў выглядзе камісійных за аказаныя вызначаныя паслугі або за кіраванне, або, за выключэннем банкаўскай установы, у выглядзе працэнтаў за крэдыты, дадзеныя пастаяннаму прадстаўніцтву. Падобным чынам пры вызначэнні прыбытку пастаяннага прадстаўніцтва не прымаюцца да ўвагі сумы, якія выстаўлены (іншым чынам, чым шляхам пакрыцця фактычных расходаў) пастаянным прадстаўніцтвам галаўному офісу прадпрыемства або любому іншаму з яго офісаў у выглядзе роялці, плацяжоў за тэхнічныя паслугі або іншых падобных выплат за выкарыстанне патэнтаў або іншых правоў, або ў выглядзе камісійных за аказаныя вызначаныя паслугі або за кіраванне, або, за выключэннем банкаўскай установы, у выглядзе працэнтаў за крэдыты, дадзеныя галаўному офісу прадпрыемства або любому з яго офісаў.

4. Паколькі вызначэнне ў Дагаворнай Дзяржаве прыбытку, які адносіцца да пастаяннага прадстаўніцтва, на аснове прапарцыянальнага размеркавання агульнай сумы прыбытку прадпрыемства яго розным падраздзяленням з’яўляецца звычайнай практыкай, нішто ў пункце 2 не перашкаджае гэтай Дагаворнай Дзяржаве вызначыць падаткаабкладаемы прыбытак пры дапамозе такога размеркавання, як гэта прынята на практыцы. Аднак выбраны метад размеркавання павінен даваць вынікі, якія адпавядаюць прынцыпам, змешчаным у гэтым артыкуле.

5. Для мэт папярэдніх пунктаў прыбытак, які адносіцца да пастаяннага прадстаўніцтва, вызначаецца штогод адным і тым жа метадам, калі толькі не будзе дастатковай і важкай прычыны для яго змянення.

6. Калі прыбытак уключае віды даходаў, якія разглядаюцца асобна ў іншых артыкулах дадзенага Пагаднення, палажэнні гэтых артыкулаў не закранаюцца палажэннямі дадзенага артыкула.

7. Ніякі прыбытак не адносіцца да пастаяннага прадстаўніцтва на падставе толькі закупкі пастаянным прадстаўніцтвам вырабаў або тавараў для прадпрыемства.

Артыкул 8
Марскі і паветраны транспарт

1. Прыбытак прадпрыемства адной Дагаворнай Дзяржавы ад эксплуатацыі марскіх або паветраных суднаў у міжнародных перавозках абкладаецца падаткам толькі ў гэтай Дзяржаве.

2. Для мэт гэтага артыкула прыбытак ад эксплуатацыі марскіх або паветраных суднаў у міжнародных перавозках уключае прыбытак ад здачы ў арэнду на аснове судна без экіпажа марскіх або паветраных суднаў пры выкарыстанні ў міжнародных перавозках, калі прыбытак ад такой здачы ў арэнду другарадны ў адносінах да прыбытку, аб якім гаворыцца ў пункце 1.

3. Палажэнні пункта 1 прымяняюцца таксама да прыбытку ад удзелу ў сумеснай дзейнасці або ў міжнародным транспартным агенцтве.

Артыкул 9
Асацыіраваныя прадпрыемствы

1. У выпадку, калі:

a) прадпрыемства адной Дагаворнай Дзяржавы прама або ўскосна ўдзельнічае ў кіраванні, кантролі або капітале прадпрыемства другой Дагаворнай Дзяржавы або

b) адны і тыя ж асобы непасрэдна або ўскосна ўдзельнічаюць у кіраванні, кантролі або капітале прадпрыемства адной Дагаворнай Дзяржавы і прадпрыемства другой Дагаворнай Дзяржавы,

і ў кожным выпадку паміж двума прадпрыемствамі ў іх камерцыйных або фінансавых узаемаадносінах ствараюцца або складаюцца ўмовы, што адрозніваюцца ад тых, якія мелі б месца паміж незалежнымі прадпрыемствамі, тады любы прыбытак, які быў бы налічаны аднаму з іх, але з-за наяўнасці гэтых умоў не быў яму налічаны, можа быць уключаны ў прыбытак гэтага прадпрыемства і адпаведна абкладзены падаткам.

2. У выпадку, калі адна Дагаворная Дзяржава ўключае ў прыбытак прадпрыемства гэтай Дзяржавы і адпаведна абкладае падаткам прыбытак, па якім прадпрыемства другой Дагаворнай Дзяржавы было абкладзена падаткам у гэтай другой Дзяржаве, і прыбытак, такім чынам уключаны, з’яўляецца прыбыткам, які быў бы налічаны прадпрыемству першай упамянутай Дзяржавы, калі б умовы, створаныя паміж двума прадпрыемствамі, былі б такімі ж, як паміж незалежнымі прадпрыемствамі, тады гэта другая Дзяржава робіць адпаведную карэкціроўку ў суме падатку, які збіраецца з гэтага прыбытку. Пры вызначэнні такой карэкціроўкі належная ўвага ўдзяляецца іншым палажэнням дадзенага Пагаднення, а кампетэнтныя органы Дагаворных Дзяржаў пры неабходнасці пракансультуюцца адзін з адным.

3. Дагаворная Дзяржава не пераглядае прыбытак прадпрыемства пры абставінах, аб якіх гаворыцца ў пункце 2 дадзенага артыкула, пасля заканчэння часавых межаў, якія прадугледжаны ў яе падатковым заканадаўстве, але не перавышаюць 10 гадоў.

Артыкул 10
Дывідэнды

1. Дывідэнды, што выплачваюцца кампаніяй, якая з’яўляецца рэзідэнтам адной Дагаворнай Дзяржавы, рэзідэнту другой Дагаворнай Дзяржавы, могуць абкладацца падаткамі ў гэтай другой Дзяржаве.

2. Аднак такія дывідэнды могуць таксама абкладацца падаткамі ў той Дагаворнай Дзяржаве, рэзідэнтам якой з’яўляецца кампанія, што выплачвае дывідэнды, і ў адпаведнасці з заканадаўствам гэтай Дзяржавы, але калі атрымальнік з’яўляецца сапраўдным уладальнікам дывідэндаў, збіраемы падатак не перавышае 10 працэнтаў агульнай сумы дывідэндаў. Гэты пункт не закранае падаткаабкладання кампаніі ў адносінах да прыбытку, з якога выплачваюцца дывідэнды.

3. Тэрмін «дывідэнды» пры выкарыстанні ў гэтым артыкуле абазначае даход ад акцый або іншых праў, якія не з’яўляюцца даўгавымі патрабаваннямі, што даюць права на ўдзел у прыбытку, а таксама даход ад іншых праў, які падлягае такому ж падатковаму рэжыму, як даходы ад акцый, у адпаведнасці з заканадаўствам той Дзяржавы, рэзідэнтам якой з’яўляецца кампанія, што размяркоўвае прыбытак.

4. Палажэнні пунктаў 1 і 2 не прымяняюцца, калі сапраўдны ўладальнік дывідэндаў як рэзідэнт адной Дагаворнай Дзяржавы ажыццяўляе прадпрымальніцкую дзейнасць у другой Дагаворнай Дзяржаве, рэзідэнтам якой з’яўляецца кампанія, што выплачвае дывідэнды, праз размешчанае там пастаяннае прадстаўніцтва або аказвае ў гэтай другой Дзяржаве незалежныя асабістыя паслугі з размешчанай там пастаяннай базы і ўдзел у капітале, у адносінах да якога выплачваюцца дывідэнды, сапраўды адносіцца да такога пастаяннага прадстаўніцтва або пастаяннай базы. У такім выпадку прымяняюцца палажэнні артыкула 7 або артыкула 14 у залежнасці ад абставін.

Артыкул 11
Працэнты

1. Працэнты, якія ўзнікаюць у адной Дагаворнай Дзяржаве і выплачваюцца рэзідэнту другой Дагаворнай Дзяржавы, могуць абкладацца падаткамі ў гэтай другой Дзяржаве.

2. Аднак такія працэнты могуць таксама абкладацца падаткамі ў той Дагаворнай Дзяржаве, у якой яны ўзнікаюць, і ў адпаведнасці з заканадаўствам гэтай Дзяржавы, але калі атрымальнік з’яўляецца сапраўдным уладальнікам працэнтаў, збіраемы падатак не перавышае 10 працэнтаў агульнай сумы працэнтаў. Кампетэнтныя органы Дагаворных Дзяржаў па ўзаемнай згодзе вызначаюць спосаб прымянення гэтага абмежавання.

3. Нягледзячы на палажэнні пункта 2, працэнты, якія ўзнікаюць у адной Дагаворнай Дзяржаве, вызваляюцца ад падаткаабкладання ў гэтай Дзяржаве, калі яны выплачваюцца Ураду другой Дагаворнай Дзяржавы, мясцоваму органу ўлады або Цэнтральнаму банку гэтай другой Дзяржавы.

Для мэт дадзенага пункта тэрмін «Цэнтральны банк» абазначае:

у выпадку Беларусі – Нацыянальны банк Рэспублікі Беларусь;

у выпадку Інданезіі – Банк Інданезіі.

4. Тэрмін «працэнты» пры выкарыстанні ў гэтым артыкуле абазначае даход ад даўгавых патрабаванняў любога віду, без залежнасці ад іпатэчнага забеспячэння і без залежнасці ад валодання правам на ўдзел у прыбытках даўжніка, і, у прыватнасці, даход ад урадавых каштоўных папер і даход ад аблігацый або даўгавых абавязацельстваў, уключаючы прэміі і выйгрышы па гэтых каштоўных паперах, аблігацыях або даўгавых абавязацельствах, і працэнты за продаж з адтэрмінаванымі плацяжамі. Штрафы за несвоечасовыя выплаты не разглядаюцца ў якасці працэнтаў для мэт гэтага артыкула.

5. Палажэнні пунктаў 1 і 2 не прымяняюцца, калі сапраўдны ўладальнік працэнтаў як рэзідэнт адной Дагаворнай Дзяржавы ажыццяўляе прадпрымальніцкую дзейнасць у другой Дагаворнай Дзяржаве, у якой узнікаюць працэнты, праз размешчанае там пастаяннае прадстаўніцтва або аказвае ў гэтай другой Дзяржаве незалежныя асабістыя паслугі з размешчанай там пастаяннай базы і даўгавое патрабаванне, на падставе якога выплачваюцца працэнты, сапраўды звязана з такім пастаянным прадстаўніцтвам або пастаяннай базай. У такім выпадку прымяняюцца палажэнні артыкула 7 або артыкула 14 у залежнасці ад абставін.

6. Лічыцца, што працэнты ўзнікаюць у Дагаворнай Дзяржаве, калі плацельшчыкам з’яўляецца сама гэта Дзяржава, мясцовы орган улады або рэзідэнт гэтай Дзяржавы. Калі, аднак, асоба, якая выплачвае працэнты, незалежна ад таго, з’яўляецца яна рэзідэнтам Дагаворнай Дзяржавы або не, мае ў Дагаворнай Дзяржаве пастаяннае прадстаўніцтва або пастаянную базу, у сувязі з якімі ўзнікла запазычанасць, па якой выплачваюцца працэнты, і расходы па выплаце гэтых працэнтаў нясе такое пастаяннае прадстаўніцтва або пастаянная база, то лічыцца, што такія працэнты ўзнікаюць у той Дзяржаве, у якой знаходзіцца пастаяннае прадстаўніцтва або пастаянная база.

7. Калі з прычыны асаблівых адносін паміж плацельшчыкам і сапраўдным уладальнікам або паміж імі абодвума і якой-небудзь трэцяй асобай сума працэнтаў, што адносіцца да даўгавога патрабавання, у сувязі з якім яны выплачваюцца, перавышае суму, якая была б узгоднена паміж плацельшчыкам і сапраўдным уладальнікам пры адсутнасці такіх адносін, то палажэнні гэтага артыкула прымяняюцца толькі да апошняй названай сумы. У такім выпадку залішняя частка плацяжу па-ранейшаму абкладаецца падаткам у адпаведнасці з заканадаўствам кожнай Дагаворнай Дзяржавы з належным улікам іншых палажэнняў дадзенага Пагаднення.

Артыкул 12
Роялці

1. Роялці, якія ўзнікаюць у адной Дагаворнай Дзяржаве і выплачваюцца рэзідэнту другой Дагаворнай Дзяржавы, могуць абкладацца падаткамі ў гэтай другой Дзяржаве.

2. Аднак такія роялці могуць таксама абкладацца падаткамі ў той Дагаворнай Дзяржаве, у якой яны ўзнікаюць, і ў адпаведнасці з заканадаўствам гэтай Дзяржавы, але калі атрымальнік з’яўляецца сапраўдным уладальнікам роялці, збіраемы падатак не перавышае 10 працэнтаў агульнай сумы роялці.

3. Тэрмін «роялці» пры выкарыстанні ў гэтым артыкуле абазначае плацяжы любога віду, якія атрыманы ў якасці ўзнагароджання за выкарыстанне або за прадастаўленне права выкарыстання любога аўтарскага права на творы літаратуры, мастацтва або навукі, уключаючы кінафільмы або фільмы і плёнкі, якія выкарыстоўваюцца для радыёвяшчання або тэлебачання, любога патэнта, гандлёвай маркі, чарцяжа або мадэлі, плана, сакрэтнай формулы або працэсу, або за выкарыстанне, або за прадастаўленне права выкарыстання прамысловага, камерцыйнага або навуковага абсталявання або транспартных сродкаў, або за інфармацыю адносна прамысловага, камерцыйнага або навуковага вопыту, ноу-хау.

4. Палажэнні пунктаў 1 і 2 не прымяняюцца, калі сапраўдны ўладальнік роялці як рэзідэнт адной Дагаворнай Дзяржавы ажыццяўляе прадпрымальніцкую дзейнасць у другой Дагаворнай Дзяржаве, у якой узнікаюць роялці, праз размешчанае там пастаяннае прадстаўніцтва або аказвае ў гэтай другой Дзяржаве незалежныя асабістыя паслугі з размешчанай там пастаяннай базы і права або маёмасць, у адносінах да якіх выплачваюцца роялці, сапраўды звязаны з такім пастаянным прадстаўніцтвам або пастаяннай базай. У такім выпадку прымяняюцца палажэнні артыкула 7 або артыкула 14 у залежнасці ад абставін.

5. Лічыцца, што роялці ўзнікаюць у Дагаворнай Дзяржаве, калі плацельшчыкам з’яўляецца сама гэта Дагаворная Дзяржава, мясцовы орган улады або рэзідэнт гэтай Дзяржавы. Калі, аднак, асоба, якая выплачвае роялці, незалежна ад таго, з’яўляецца яна рэзідэнтам Дагаворнай Дзяржавы або не, мае ў Дагаворнай Дзяржаве пастаяннае прадстаўніцтва або пастаянную базу, у сувязі з якімі ўзнікла абавязацельства выплачваць роялці, і такія роялці выплачваюцца гэтым пастаянным прадстаўніцтвам або пастаяннай базай, тады лічыцца, што такія роялці ўзнікаюць у той Дзяржаве, у якой размешчана пастаяннае прадстаўніцтва або пастаянная база.

6. Калі па прычыне асаблівых адносін паміж плацельшчыкам і сапраўдным уладальнікам або імі абодвума і якой-небудзь трэцяй асобай сума роялці, што адносіцца да выкарыстання, права або інфармацыі, на падставе якіх яны выплачваюцца, перавышае суму, якая была б узгоднена паміж плацельшчыкам і сапраўдным уладальнікам пры адсутнасці такіх адносін, палажэнні гэтага артыкула прымяняюцца толькі да апошняй названай сумы. У такім выпадку залішняя частка плацяжу па-ранейшаму абкладаецца падаткам у адпаведнасці з заканадаўствам кожнай Дагаворнай Дзяржавы з належным улікам іншых палажэнняў дадзенага Пагаднення.

Артыкул 13
Даходы ад адчужэння маёмасці

1. Даходы, якія атрымлівае рэзідэнт адной Дагаворнай Дзяржавы ад адчужэння нерухомай маёмасці, названай у артыкуле 6 і якая знаходзіцца ў другой Дагаворнай Дзяржаве, могуць абкладацца падаткамі ў гэтай другой Дзяржаве.

2. Даходы ад адчужэння маёмасці, іншай, чым нерухомая маёмасць, што складае частку камерцыйнай маёмасці пастаяннага прадстаўніцтва, якое прадпрыемства адной Дагаворнай Дзяржавы мае ў другой Дагаворнай Дзяржаве, або такой маёмасці, што адносіцца да пастаяннай базы, даступнай рэзідэнту адной Дагаворнай Дзяржавы ў другой Дагаворнай Дзяржаве для аказання незалежных асабістых паслуг, уключаючы такія даходы ад адчужэння такога пастаяннага прадстаўніцтва (асобна або ў сукупнасці з цэлым прадпрыемствам) або такой пастаяннай базы, могуць абкладацца падаткамі ў гэтай другой Дзяржаве.

3. Даходы, якія атрымлівае прадпрыемства адной Дагаворнай Дзяржавы ад адчужэння марскіх або паветраных суднаў, што эксплуатуюцца ў міжнародных перавозках, або маёмасці, іншай, чым нерухомая маёмасць, якая адносіцца да эксплуатацыі такіх марскіх або паветраных суднаў, абкладаюцца падаткам толькі ў гэтай Дзяржаве.

4. Даходы ад адчужэння любой маёмасці, акрамя пералічанай у пунктах 1–3, абкладаюцца падаткам толькі ў той Дагаворнай Дзяржаве, рэзідэнтам якой з’яўляецца асоба, што адчужае маёмасць.

Артыкул 14
Даходы ад незалежных асабістых паслуг

1. Даход, які атрымлівае рэзідэнт адной Дагаворнай Дзяржавы за прафесійныя паслугі або іншую дзейнасць незалежнага характару, абкладаецца падаткам толькі ў гэтай Дзяржаве, за выключэннем наступных выпадкаў, калі такі даход можа таксама абкладацца падаткам у другой Дагаворнай Дзяржаве:

а) калі ён мае рэгулярна даступную яму пастаянную базу ў другой Дагаворнай Дзяржаве для ажыццяўлення сваёй дзейнасці; у гэтым выпадку толькі тая частка даходу, якая адносіцца да гэтай пастаяннай базы, можа абкладацца падаткам у гэтай другой Дагаворнай Дзяржаве; або

b) калі ён знаходзіцца ў другой Дагаворнай Дзяржаве на працягу перыяду або перыядаў, якія складаюць або перавышаюць у сукупнасці 183 дні ў любым дванаццацімесячным перыядзе; у гэтым выпадку толькі тая частка даходу, якая атрымана ад яго дзейнасці, што ажыццяўляецца ў гэтай другой Дзяржаве, можа абкладацца падаткам у гэтай Дзяржаве.

2. Тэрмін «прафесійныя паслугі» ўключае, у прыватнасці, самастойную навуковую, літаратурную, артыстычную, адукацыйную або выкладчыцкую дзейнасць, а таксама самастойную дзейнасць урачоў, інжынераў, адвакатаў, зубных урачоў, архітэктараў і бухгалтараў.

Артыкул 15
Даходы ад залежных асабістых паслуг

1. З улікам палажэнняў артыкулаў 16, 18, 19 і 20 заработная плата і іншыя падобныя ўзнагароджанні, якія атрымлівае рэзідэнт адной Дагаворнай Дзяржавы за работу па найму, абкладаюцца падаткам толькі ў гэтай Дзяржаве, калі толькі работа па найму не ажыццяўляецца ў другой Дагаворнай Дзяржаве. Калі работа па найму ажыццяўляецца такім чынам, атрыманае ў сувязі з гэтым узнагароджанне можа абкладацца падаткам у гэтай другой Дзяржаве.

2. Нягледзячы на палажэнні пункта 1, узнагароджанне, якое атрымлівае рэзідэнт адной Дагаворнай Дзяржавы за работу па найму, што ажыццяўляецца ў другой Дагаворнай Дзяржаве, абкладаецца падаткам толькі ў першай названай Дзяржаве, калі:

а) атрымальнік знаходзіцца ў гэтай другой Дзяржаве на працягу перыяду або перыядаў, якія не перавышаюць у сукупнасці 183 дзён на працягу любога дванаццацімесячнага перыяду, і

b) узнагароджанне выплачваецца наймальнікам або ад імя наймальніка, які не з’яўляецца рэзідэнтам гэтай другой Дзяржавы, і

c) расходы па выплаце ўзнагароджання не нясе пастаяннае прадстаўніцтва або пастаянная база, якія наймальнік мае ў другой Дзяржаве.

3. Нягледзячы на папярэднія палажэнні гэтага артыкула, узнагароджанне, якое атрымліваецца за работу па найму, што ажыццяўляецца на борце марскога або паветранага судна, якое эксплуатуецца ў міжнародных перавозках прадпрыемствам адной Дагаворнай Дзяржавы, абкладаецца падаткам толькі ў гэтай Дзяржаве.

Артыкул 16
Ганарары дырэктараў

Ганарары дырэктараў і іншыя падобныя выплаты, што атрымлівае рэзідэнт адной Дагаворнай Дзяржавы ў якасці члена савета дырэктараў або любога другога падобнага органа кампаніі, якая з’яўляецца рэзідэнтам другой Дагаворнай Дзяржавы, могуць абкладацца падаткамі ў гэтай другой Дзяржаве.

Артыкул 17
Даходы артыстаў і спартсменаў

1. Нягледзячы на палажэнні артыкулаў 14 і 15, даход, які атрымлівае рэзідэнт адной Дагаворнай Дзяржавы ў якасці работніка мастацтваў, такога як артыст тэатра, кіно, радыё або тэлебачання, або музыканта, або ў якасці спартсмена, ад яго асабістай дзейнасці як такой, што ажыццяўляецца ў другой Дагаворнай Дзяржаве, можа абкладацца падаткам у гэтай другой Дзяржаве.

2. У выпадку, калі даход ад асабістай дзейнасці, што ажыццяўляецца работнікам мастацтваў або спартсменам у такой яго якасці, налічваецца не самому работніку мастацтваў або спартсмену, а другой асобе, гэты даход, нягледзячы на палажэнні артыкулаў 7, 14 і 15, можа абкладацца падаткам у той Дагаворнай Дзяржаве, у якой ажыццяўляецца дзейнасць работніка мастацтваў або спартсмена.

3. Нягледзячы на палажэнні пунктаў 1 і 2 дадзенага артыкула, даход, што атрымліваецца ад дзейнасці, аб якой гаворыцца ў пункце 1, якая ажыццяўляецца ў адпаведнасці з пагадненнем аб культурным абмене або дамоўленасцю паміж Дагаворнымі Дзяржавамі, вызваляецца ад падатку ў той Дагаворнай Дзяржаве, у якой ажыццяўляецца дзейнасць, калі прабыванне ў гэтай Дзяржаве поўнасцю фінансуецца з дзяржаўных фондаў адной або абедзвюх Дагаворных Дзяржаў або іх мясцовых органаў улады.

Артыкул 18
Пенсіі і рэнта

1. З улікам палажэнняў пункта 2 артыкула 19 любая пенсія або іншае падобнае ўзнагароджанне, што выплачваюцца рэзідэнту адной Дагаворнай Дзяржавы з крыніц у другой Дагаворнай Дзяржаве за работу па найму ў мінулым або паслугі ў гэтай другой Дагаворнай Дзяржаве, і любая рэнта, што выплачваецца такому рэзідэнту з такой крыніцы, могуць абкладацца падаткам у гэтай другой Дзяржаве.

2. Тэрмін «рэнта» абазначае вызначаную суму, якая перыядычна выплачваецца праз вызначаны час на працягу жыцця або на працягу агаворанага або ўстаноўленага перыяду часу ў адпаведнасці з абавязацельствам рабіць выплаты за адпаведную і поўную грашовую або эквівалентную кампенсацыю.

3. Плацяжы, што атрымлівае фізічная асоба, якая з’яўляецца рэзідэнтам адной Дагаворнай Дзяржавы, у адпаведнасці з заканадаўствам па сацыяльнаму забеспячэнню другой Дагаворнай Дзяржавы, абкладаюцца падаткам толькі ў гэтай другой Дзяржаве.

Артыкул 19
Даходы ад дзяржаўнай службы

1. а) Узнагароджанне, іншае, чым пенсія, што выплачваецца Дагаворнай Дзяржавай фізічнай асобе за паслугі, якія аказаны гэтай Дзяржаве, абкладаецца падаткам толькі ў гэтай Дзяржаве.

b) Аднак такое ўзнагароджанне абкладаецца падаткам толькі ў другой Дагаворнай Дзяржаве, калі паслугі аказваюцца ў гэтай другой Дзяржаве і фізічная асоба з’яўляецца рэзідэнтам гэтай Дзяржавы, прычым фізічная асоба:

(i) з’яўляецца грамадзянінам гэтай Дзяржавы, або

(ii) не стала рэзідэнтам гэтай Дзяржавы толькі з мэтай аказання паслуг.

2. а) Любая пенсія, што выплачваецца Дагаворнай Дзяржавай або з створаных ёю фондаў фізічнай асобе за паслугі, якія аказаны гэтай Дагаворнай Дзяржаве, абкладаецца падаткам толькі ў гэтай Дзяржаве.

b) Аднак такая пенсія абкладаецца падаткам толькі ў другой Дагаворнай Дзяржаве, калі фізічная асоба з’яўляецца рэзідэнтам і грамадзянінам гэтай другой Дзяржавы.

3. Палажэнні артыкулаў 15, 16 і 18 прымяняюцца да ўзнагароджання і да пенсій за паслугі, што аказаны ў сувязі з прадпрымальніцкай дзейнасцю, якая ажыццяўляецца Дагаворнай Дзяржавай.

Артыкул 20
Даходы выкладчыкаў і навуковых работнікаў

Фізічная асоба, якая з’яўляецца рэзідэнтам адной Дагаворнай Дзяржавы непасрэдна перад прыездам у другую Дагаворную Дзяржаву і якая па запрашэнню Урада гэтай другой Дагаворнай Дзяржавы або ўніверсітэта, каледжа, школы, музея або іншай установы культуры гэтай Дагаворнай Дзяржавы або па афіцыйнай праграме культурнага абмену знаходзіцца ў гэтай Дагаворнай Дзяржаве на працягу перыяду, які не перавышае двух наступных гадоў, выключна з мэтай выкладання, чытання лекцый або правядзення навуковых даследаванняў у такой установе, вызваляецца ад падаткаабкладання ў гэтай другой Дагаворнай Дзяржаве ў адносінах да ўзнагароджання за такую дзейнасць пры ўмове, што такое узнагароджанне атрымана з крыніцы першай названай Дзяржавы.

Артыкул 21
Даходы студэнтаў

1. Сумы, якія студэнт або навучэнец, які з’яўляецца або непасрэдна перад прыездам у адну Дагаворную Дзяржаву з’яўляўся рэзідэнтам другой Дагаворнай Дзяржавы і знаходзіцца ў першай упамянутай Дагаворнай Дзяржаве выключна з мэтай атрымання адукацыі або праходжання практыкі, атрымлівае для мэт свайго ўтрымання, адукацыі або практыкі, не абкладаюцца падаткам у гэтай Дагаворнай Дзяржаве пры ўмове, што такія выплаты ўзнікаюць з крыніц за межамі гэтай Дагаворнай Дзяржавы.

2. У адносінах да стыпендый і ўзнагароджання за работу па найму, на якія не распаўсюджваецца пункт 1, студэнт або навучэнец, аб якім гаворыцца ў пункце 1, акрамя таго, мае права ў час атрымання такой адукацыі або праходжання практыкі на тыя ж ільготы, вызваленні або скідкі ў адносінах да падаткаў, якія даюцца рэзідэнтам той Дагаворнай Дзяржавы, у якой ён знаходзіцца.

Артыкул 22
Іншыя даходы

1. Віды даходаў рэзідэнта Дагаворнай Дзяржавы незалежна ад месца іх узнікнення, не названыя ў папярэдніх артыкулах дадзенага Пагаднення, іншыя, чым даходы ў выглядзе латарэй і выйгрышаў, абкладаюцца падаткамі толькі ў гэтай Дзяржаве.

2. Палажэнні пункта 1 не прымяняюцца да даходаў, іншых, чым даход ад нерухомай маёмасці, што вызначана ў пункце 2 артыкула 6, калі атрымальнік такіх даходаў як рэзідэнт адной Дагаворнай Дзяржавы ажыццяўляе прадпрымальніцкую дзейнасць у другой Дагаворнай Дзяржаве праз размешчанае там пастаяннае прадстаўніцтва або аказвае ў гэтай другой Дзяржаве незалежныя асабістыя паслугі з размешчанай там пастаяннай базы і права або маёмасць, у адносінах да якіх выплачваецца даход, сапраўды звязаны з такім пастаянным прадстаўніцтвам або пастаяннай базай. У такім выпадку прымяняюцца палажэнні артыкула 7 або артыкула 14 у залежнасці ад абставін.

Артыкул 23
Устараненне двайнога падаткаабкладання

Двайное падаткаабкладанне ўстараняецца наступным чынам:

у выпадку Беларусі:

калі рэзідэнт Беларусі атрымлівае даход (прыбытак) або валодае маёмасцю, якія ў адпаведнасці з палажэннямі дадзенага Пагаднення могуць абкладацца падаткам у Інданезіі, тады Беларусь дазваляе:

(i) утрымаць з падатку на даход (прыбытак) гэтага рэзідэнта суму, роўную падатку, што аплачаны ў Інданезіі;

(ii) утрымаць з падатку на нерухомасць гэтага рэзідэнта суму, роўную падатку на нерухомасць, што аплачаны ў Інданезіі.

Такі вылік, аднак, у любым выпадку не павінен перавышаць той часткі падатку з даходу (прыбытку) або падатку з маёмасці, як было падлічана да прадастаўлення выліку, якая адносіцца ў залежнасці ад абставін да даходу або маёмасці, якія могуць абкладацца падаткам у Інданезіі;

у выпадку Інданезіі:

калі рэзідэнт Інданезіі атрымлівае даход, які ў адпаведнасці з палажэннямі дадзенага Пагаднення можа абкладацца падаткам у Беларусі, тады Інданезія з улікам палажэнняў свайго ўнутранага заканадаўства дазваляе ўтрымаць з падатку на даход гэтага рэзідэнта суму, роўную падатку на даход, што аплачаны ў Беларусі. Такі вылік, аднак, не павінен перавышаць той часткі падатку з даходу, як было падлічана да прадастаўлення выліку, якая адносіцца ў залежнасці ад абставін да даходу, які можа абкладацца падаткам у Беларусі.

Артыкул 24
Недыскрымінацыя

1. Нацыянальныя асобы адной Дагаворнай Дзяржавы не падлягаюць у другой Дагаворнай Дзяржаве любому падаткаабкладанню або любому звязанаму з ім патрабаванню, іншаму або больш цяжкаму, чым падаткаабкладанне і звязаныя з ім патрабаванні, якім падлягаюць або могуць падлягаць нацыянальныя асобы гэтай другой Дзяржавы пры тых жа абставінах. Гэта палажэнне таксама прымяняецца, нягледзячы на палажэнні артыкула 1, да асоб, якія не з’яўляюцца рэзідэнтамі адной або абедзвюх Дагаворных Дзяржаў.

2. Падаткаабкладанне пастаяннага прадстаўніцтва, якое прадпрыемства адной Дагаворнай Дзяржавы мае ў другой Дагаворнай Дзяржаве, не павінна быць менш спрыяльным у гэтай другой Дзяржаве, чым падаткаабкладанне прадпрыемстваў гэтай другой Дзяржавы, якія ажыццяўляюць падобную дзейнасць. Гэта палажэнне не разглядаецца як тое, што абавязвае адну Дагаворную Дзяржаву прадастаўляць рэзідэнтам другой Дагаворнай Дзяржавы якія-небудзь асабістыя льготы, вызваленні і скідкі ў падаткаабкладанні на падставе грамадзянскага статусу або сямейных абавязацельстваў, якія яна прадастаўляе сваім уласным рэзідэнтам.

3. Прадпрыемствы адной Дагаворнай Дзяржавы, маёмасць якіх поўнасцю або часткова належыць аднаму або некалькім рэзідэнтам другой Дагаворнай Дзяржавы або непасрэдна ці ўскосна кантралюецца імі, не падлягаюць ў першай названай Дзяржаве любому падаткаабкладанню або любому звязанаму з ім патрабаванню, іншаму або больш цяжкаму, чым падаткаабкладанне і звязаныя з ім патрабаванні, якім падлягаюць або могуць падлягаць іншыя падобныя прадпрыемствы першай названай Дзяржавы.

4. За выключэннем выпадкаў, калі прымяняюцца палажэнні пункта 1 артыкула 9, пункта 7 артыкула 11 або пункта 6 артыкула 12, працэнты, роялці і іншыя выплаты, якія ажыццяўляюцца прадпрыемствам адной Дагаворнай Дзяржавы рэзідэнту другой Дагаворнай Дзяржавы, падлягаюць у мэтах вызначэння падаткаабкладаемага прыбытку такога прадпрыемства вылікам на тых жа ўмовах, як калі б яны былі выплачаны рэзідэнту першай названай Дзяржавы.

5. У гэтым артыкуле тэрмін «падаткаабкладанне» абазначае падаткі, якія з’яўляюцца прадметам дадзенага Пагаднення.

Артыкул 25
Працэдура ўзаемнага пагаднення

1. Калі асоба лічыць, што дзеянні адной або абедзвюх Дагаворных Дзяржаў прыводзяць або прывядуць да падаткаабкладання яе не ў адпаведнасці з палажэннямі дадзенага Пагаднення, яна можа, незалежна ад сродкаў абароны, якія прадугледжаны нацыянальным заканадаўствам гэтых Дзяржаў, падаць сваю справу для разгляду ў кампетэнтны орган Дагаворнай Дзяржавы, рэзідэнтам якой яна з’яўляецца, або, калі яе выпадак падпадае пад дзеянне пункта 1 артыкула 24, той Дагаворнай Дзяржавы, нацыянальнай асобай якой яна з’яўляецца. Заява павінна быць пададзена на працягу трох гадоў з даты першага паведамлення аб дзеяннях, якія прыводзяць да падаткаабкладання не ў адпаведнасці з палажэннямі дадзенага Пагаднення.

2. Кампетэнтны орган імкнецца, калі ён палічыць заяву абгрунтаванай і калі ён сам не зможа прыйсці да здавальняючага рашэння, вырашыць пытанне па ўзаемнай згодзе з кампетэнтным органам другой Дагаворнай Дзяржавы з мэтай пазбегнуць падаткаабкладання, якое не адпавядае дадзенаму Пагадненню.

3. Кампетэнтныя органы Дагаворных Дзяржаў імкнуцца вырашаць па ўзаемнай згодзе любыя цяжкасці або сумненні, якія ўзнікаюць пры тлумачэнні або прымяненні дадзенага Пагаднення. Яны могуць таксама кансультавацца адзін з адным для мэт устаранення двайнога падаткаабкладання ў выпадках, якія не прадугледжаны дадзеным Пагадненнем.

4. Кампетэнтныя органы Дагаворных Дзяржаў могуць уступаць у прамыя кантакты адзін з адным у мэтах дасягнення пагаднення ў разуменні папярэдніх пунктаў. Калі будзе пажаданым для дасягнення пагаднення правесці вусны абмен меркаваннямі, такі абмен меркаваннямі можа мець месца ў камісіі, якая складаецца з прадстаўнікоў кампетэнтных органаў Дагаворных Дзяржаў.

Артыкул 26
Абмен інфармацыяй

1. Кампетэнтныя органы Дагаворных Дзяржаў абменьваюцца такой інфармацыяй, якая неабходна для выканання палажэнняў дадзенага Пагаднення або адміністравання або прымусовага выканання нацыянальных заканадаўстваў, што датычыцца падаткаў любога віду і роду, што спаганяюцца ад імя Дагаворных Дзяржаў, у той ступені, у якой такое падаткаабкладанне не супярэчыць дадзенаму Пагадненню. Абмен інфармацыяй не абмяжоўваецца артыкуламі 1 і 2 дадзенага Пагаднення.

2. Любая інфармацыя, атрыманая Дагаворнай Дзяржавай у адпаведнасці з пунктам 1 дадзенага артыкула, лічыцца канфідэнцыяльнай такім жа чынам, як і інфармацыя, атрыманая ў рамках нацыянальнага заканадаўства гэтай Дзяржавы, і раскрываецца толькі асобам або органам (уключаючы суды і адміністрацыйныя органы), якія звязаны з вызначэннем або зборам, прымусовым спагнаннем або судовым праследаваннем, або разборам заяў у дачыненні да падаткаў, пра якія гаворыцца ў пункце 1 дадзенага артыкула, або наглядам за імі. Такія асобы або органы выкарыстоўваюць гэту інфармацыю толькі для такіх мэт. Яны могуць раскрываць інфармацыю ў ходзе адкрытых судовых пасяджэнняў або пры прыняцці судовых рашэнняў.

3. Hi ў якім выпадку палажэнні пунктаў 1 і 2 дадзенага артыкула не павінны тлумачыцца як тыя, што абавязваюць адну Дагаворную Дзяржаву:

a) праводзіць адміністрацыйныя меры, якія супярэчаць заканадаўству і адміністрацыйнай практыцы гэтай або другой Дагаворнай Дзяржавы;

b) прадастаўляць інфармацыю, якая не можа быць атрымана па заканадаўству або ў ходзе звычайнай адміністрацыйнай практыкі гэтай або другой Дагаворнай Дзяржавы;

c) прадастаўляць інфармацыю, якая б раскрывала якую-небудзь гандлёвую, прадпрымальніцкую, прамысловую, камерцыйную або прафесійную тайну або гандлёвы працэс, або інфармацыю, раскрыццё якой супярэчыла б дзяржаўнай палітыцы (грамадскім інтарэсам).

4. Калі інфармацыя запрошваецца адной Дагаворнай Дзяржавай у адпаведнасці з дадзеным артыкулам, другая Дагаворная Дзяржава прымае ўстаноўленыя заканадаўствам свае меры для атрымання інфармацыі, што запрошваецца, нават калі гэтай другой Дзяржаве можа не спатрэбіцца гэтая інфармацыя для ўласных падатковых мэт. Абавязацельства, змешчанае ў папярэднім палажэнні, падлягае абмежаванням пункта 3 дадзенага артыкула, але ні ў якім разе такія абмежаванні не будуць тлумачыцца як дазвол Дагаворнай Дзяржаве адмовіцца ад прадастаўлення інфармацыі толькі таму, што яна не зацікаўлена ў атрыманні такой інфармацыі.

5. Hi ў якім выпадку палажэнні пункта 3 дадзенага артыкула не будуць тлумачыцца як дазвол Дагаворнай Дзяржаве адмовіцца ад прадастаўлення інфармацыі толькі таму, што такой інфармацыяй валодае банк, іншая фінансава-крэдытная ўстанова, прызначаная асоба або асоба, што дзейнічае ў якасці пасрэдніка або даверанай асобы, або таму, што інфармацыя адносіцца да права ўласнасці асобы.

Артыкул 27
Члены дыпламатычных прадстаўніцтваў і консульскіх устаноў

Ніякія палажэнні дадзенага Пагаднення не закранаюць падатковых прывілей членаў дыпламатычных прадстаўніцтваў або консульскіх устаноў, якія прадастаўлены агульнымі нормамі міжнароднага права або палажэннямі спецыяльных пагадненняў.

Артыкул 28
Уступленне ў сілу

1. Кожная з Дагаворных Дзяржаў паведамляе другой Дзяржаве па дыпламатычных каналах аб завяршэнні працэдур, неабходных па яе заканадаўству для ўступлення ў сілу дадзенага Пагаднення. Пагадненне ўступае ў сілу з даты апошняга з гэтых паведамленняў.

2. Дадзенае Пагадненне прымяняецца:

a) у адносінах да падаткаў, утрыманых з крыніцы, з даходаў, што атрыманы першага або пасля першага студзеня года, наступнага за годам, у якім Пагадненне ўступае ў сілу; і

b) у адносінах да іншых падаткаў з даходаў або прыбытку да падаткаў, якія збіраюцца за любы падаткаабкладаемы перыяд, што пачынаецца першага або пасля першага студзеня года, наступнага за годам, у якім Пагадненне ўступае ў сілу.

Артыкул 29
Спыненне дзеяння

Дадзенае Пагадненне застаецца ў сіле да таго часу, пакуль яго дзеянне не будзе спынена Дагаворнай Дзяржавай. Любая Дагаворная Дзяржава можа спыніць дзеянне Пагаднення па дыпламатычных каналах шляхам пісьмовага паведамлення аб спыненні дзеяння трыццатага або да трыццатага чэрвеня любога каляндарнага года, наступнага за перыядам у 5 гадоў з года ўступлення Пагаднення ў сілу.

У такім выпадку дзеянне Пагаднення спыняецца:

a) у адносінах да падаткаў, утрыманых з крыніцы, з даходаў, што атрыманы першага або пасля першага студзеня года, наступнага за годам, у якім дадзена паведамленне аб спыненні дзеяння;

b) у адносінах да іншых падаткаў з даходаў або прыбытку да падаткаў, якія збіраюцца за любы падаткаабкладаемы перыяд, што пачынаецца першага або пасля першага студзеня года, наступнага за годам, у якім дадзена паведамленне аб спыненні дзеяння.

У сведчанне чаго ніжэйпадпісаныя, адпаведным чынам на тое ўпаўнаважаныя, падпісалі дадзенае Пагадненне.

Здзейснена ў г. Джакарта 19 сакавіка 2013 года ў двух экзэмплярах, кожны на беларускай, інданезійскай і англійскай мовах. Усе тэксты маюць аднолькавую сілу. У выпадку разыходжанняў у тлумачэнні перавага аддаецца тэксту на англійскай мове.

 

За Урад
Рэспублікі Беларусь
Палуян Уладзімір Мікалаевіч
Міністр па падатках і зборах

За Урад
Рэспублікі Інданезія
Агус Д.В. Мартавадоджа
Міністр фінансаў

ПРАТАКОЛ

Урад Рэспублікі Беларусь і Урад Рэспублікі Інданезія пры падпісанні Пагаднення паміж Урадам Рэспублікі Беларусь і Урадам Рэспублікі Інданезія аб пазбяганні двайнога падаткаабкладання і папярэджанні ўхілення ад выплаты падаткаў у дачыненні да падаткаў на даходы пагадзіліся, што наступныя палажэнні складаюць неад’емную частку Пагаднення.

1. У адносінах да пункта 3 артыкула 5

Тэрмін «пастаяннае прадстаўніцтва» ўключае таксама аказанне паслуг, у тым ліку кансультацыйныя паслугі, прадпрыемствам праз сваіх супрацоўнікаў або іншы персанал, наняты прадпрыемствам для такой мэты, толькі калі дзейнасць такога характару прадаўжаецца (у адносінах да аднаго і таго ж або звязанага з ім аб’екта) унутры краіны на працягу перыяду або перыядаў, якія складаюць больш за 120 дзён на працягу любога дванаццацімесячнага перыяду.

2. У адносінах да падпунктаў «a» i «b» пункта 4 артыкула 5

Разумеецца, што палажэнні падпунктаў «a» i «b» пункта 4 артыкула 5 адносяцца таксама да простай пастаўкі пры ўмове, што яна не з’яўляецца рэгулярнай і не суправаджаецца наступным продажам.

3. У адносінах да артыкула 10

а) Нягледзячы на якія-небудзь іншыя палажэнні дадзенага Пагаднення, у выпадку, калі кампанія, якая з’яўляецца рэзідэнтам адной Дагаворнай Дзяржавы, мае пастаяннае прадстаўніцтва ў другой Дагаворнай Дзяржаве, прыбытак пастаяннага прадстаўніцтва можа быць абкладзены дадатковым падаткам ў гэтай другой Дзяржаве ў адпаведнасці з яе заканадаўствам, аднак дадатковы падатак, які збіраецца такім чынам, не перавышае 10 працэнтаў сумы такога прыбытку пасля выліку з яго падатку на даход і іншых падаткаў на даходы, якія збіраюцца ў гэтай другой Дзяржаве.

b) Аднак разумеецца, што палажэнні падпункта «а» не закранаюць палажэння, якое змешчана ў любым вытворчым кантракце па падзелу прадукцыі, што адносіцца да нафтагазавага сектара, які заключаны Урадам Інданезіі, яго органам, яго дзяржаўнай нафтагазавай кампаніяй або яго любой іншай арганізацыяй з асобай, якая з’яўляецца рэзідэнтам другой Дагаворнай Дзяржавы.

4. У адносінах да артыкула 14

Для мэт дадзенага Пагаднення тэрмін «пастаянная база» абазначае пастаяннае месца, такое як кабінет або офіс, праз якое поўнасцю або часткова ажыццяўляецца самастойная дзейнасць фізічнай асобы, якая аказвае незалежныя асабістыя паслугі.

У сведчанне чаго ніжэйпадпісаныя, адпаведным чынам на тое ўпаўнаважаныя, падпісалі дадзены Пратакол.

Здзейснена ў г. Джакарта 19 сакавіка 2013 года ў двух экзэмплярах, кожны на беларускай, інданезійскай і англійскай мовах. Усе тэксты маюць аднолькавую сілу. У выпадку разыходжанняў у тлумачэнні перавага аддаецца тэксту на англійскай мове.

 

За Урад
Рэспублікі Беларусь
Палуян Уладзімір Мікалаевіч
Міністр па падатках і зборах

За Урад
Рэспублікі Інданезія
Агус Д.В. Мартавадоджа
Міністр фінансаў